Ναι ή όχι στη ζώνη κοιλίας για τη θεραπεία της κήλης;
Θα πρέπει οι ασθενείς με βουβωνοκήλη να γνωρίζουν ότι οι περισσότεροι ειδικοί προτείνουν την άμεση διόρθρωση και αποκατάσταση της κήλης, γιατί με τον τρόπο αυτό μπορεί να προληφθεί μία όχι συχνή αλλά πολύ σοβαρή επιπλοκή, η περίσφιξη του εντέρου. Περίσφιξη μπορεί να προκληθεί όταν μία έλικα εντέρου εγκλωβισθεί μέσα στην κήλη και διαταραχθεί η αιμάτωσή της, οπότε το τοίχωμα του εντέρου μπορεί να νεκρωθεί. Εκτός από την πρόληψη αυτής της σχετικά σπάνιας επιπλοκής, η άμεση και σωστή αποκατάσταση της κήλης μπορεί να ανακουφήσει επίσης από ενοχλητικά συμπτώματα, όπως πόνος, δυσφορία και περιορισμός της κινητικότητας, που πολλοί ασθενείς συχνά αισθάνονται. Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι υπάρχουν και ορισμένες περιπτώσεις που η επέμβαση δε χρειάζεται να γίνει άμεσα, αλλά υπάρχει ο χρόνος να προγραμματιστεί σε εύθετο χρονικό διάστημα ή και να αναβληθεί επί μακρόν όταν βέβαια συντρέχουν συγκεκριμένες συνθήκες, τις οποίες μόνο ένας ειδικός μπορεί να καθορίσει. Η εμπειρία μας δείχνει ότι οι κήλες με την πάροδο του χρόνο σε ασθενείς με φυσιολογική δραστηριότητα και κινητικότητα, άτομα δηλαδή που είναι ενεργά και δραστήρια, θα μεγαλώσουν και θα επιδεινωθούν. Τα μυϊκά τοιχώματα διατείνονται περισσότερο και το χάσμα (το άνοιγμα με απλά λόγια) της κήλης μεγαλώνει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη ποσότητα ιστού (εντέρου ή λίπους ή και άλλου ενδοκοιλιακού οργάνου) να εξέρχεται από την κοιλιά, και ο κίνδυνος κάποιας επιπλοκής να αυξάνεται, όπως αυξάνεται ο πόνος και η δυσφορία των ασθενών. Εφόσον υπάρχει υποψία για την ύπαρξη κήλης θα πρέπει να απευθυνθείται σε ειδικό χειρουργό. Πολλοί ασθενείς προσπαθούν αντιμετωπίσουν μόνοι τους το πρόβλημα και συνηθίζουν να φορούν ζώνη κοιλίας ή άλλους κηλεπιδέσμους που προμηθεύονται από φαρμακεία. Αυτό αποτελεί εντελώς λάθος πρακτική και όχι μόνο δεν προσφέρει ουσιαστική βοήθεια αλλά αντίθετα μπορεί να κάνει επιβαρύνει ή να προκαλέσει προβλήματα. Το χάσμα δεν κλείνει με τη ζώνη κοιλίας γιατί βρίσκεται βαθύτερα στα τοιχώματα της κοιλίας, ενώ η αιμάτωση του εντέρου μπορεί να διαταραχθεί από την πίεση που ασκεί η ζώνη. Τέλος, η μακροχρόνια χρήση κηλεπιδέσμου συβάλλει στην δημιουργία συμφύσεων με αποτελέσμα να δυσκολεύει την επέμβαση αποκατάστασης όποτε αυτή πραγματοποιηθεί. Η χρήση ζώνης πιθανόν να έχει μία κάποια ένδειξη μετεγχειρητικά και σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις. Τα μόνα συντηρητικά μέσα που έχουν πραγματική αξία τόσο προεγχειρητικά όσο και μετεγχειρητικά είναι η αποφυγή άρσης βάρους (μη σηκώνετε βάρος), η αποφυγή της δυσκοιλιότητας (δίαιτα πλούσια σε λαχανικά) και η αντιμετώπιση του έντονου βήχα. Επίσης ευεργετικό ρόλο μπορεί να έχει η μείωση ή διακοπή του καπνίσματος, η μείωση του σωματικού βάρους, η αντιμετώπιση της δυσουρίας και άλλων προβλημάτων υγείας, όπως ο ασκίτης, και σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, η ήπια σωστή και συχνή άσκηση. Η μόνη αποδεκτή και αποτελεσματική θεραπεία η οποία και λύνει οριστικά το πρόβλημα της κήλης είναι η χειρουργική αποκατάσταση. Ολοι οι χειρουργοί συμφωνούν ότι πρέπει πάντα να χρησιμοποιείται πλέγμα για την αποκατάσταση για πολλούς λόγους. Ισχυροποιείται περαιτέρω η πάσχουσα περιοχή, αυξάνεται το ποσοστό επιτυχίας, μειώνονται οι επιπλοκές και οι υποτροπές, αλλά και γιατί οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται όταν τοποθετείται πλέγμα προσφέρουν γρηγότερη ανάρρωση και σχεδόν καθόλου πόνο αφού μειώνουν την τάση στους ιστούς. Υπάρχει το ερώτημα βέβαια σε όλους τους ασθενείς εάν η επέμβαση πρέπει να γίνει ανοικτά ή λαπαροσκοπικά, με τοπική ή με γενική αναισθησία. Η απάντηση δεν είναι απλή και εξαρτάται από πάρα πολλούς παράγοντες. Κάθε τεχνική έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και κάθε ασθενής είναι ιδιαίτερος. Συνιστώ ότι η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται μετά από εξέταση και συζήτηση με τον ασθενή ώστε να καθοριστούν οι ενδείξεις, να εκτιμηθούν οι παράγοντες κινδύνου και οι συνοδές νόσοι, να υλοποιηθεί εφόσον είναι δυνατό η επιθυμία του ασθενούς και να καλυφθεί το σύνολο των αναγκών του προσφέροντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με το χαμηλότερο κόστος. Δημήτριος Κ. Φιλίππου, MD, PhD Γενικός Χειρουργός Επ. Συνεργάτης Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών www.filippou-surgery.gr
Λαπαροσκοπική Κολεκτομή
Το παχύ έντερο είναι το τελικό τμήμα του πεπτικού σωλήνα. Έχει μήκος περίπου 1.5 μέτρα και εκτείνεται από το ειλεό (τελικό τμήμα του λεπτού εντέρου) μέχρι τον πρωκτό. Στο παχύ έντερο επιτελείται η απορρόφηση του νερού και αποθηκεύονται προσωρινά τα υπολείμματα της τροφής μέχρις ότου αποβληθούν από τον οργανισμό. Διακρίνεται στο δεξιό κόλο, το εγκάρσιο, το κατιόν, το σιγμοειδές και το ορθό. Σε ορισμένες περιπτώσεις αναπτύσσονται παθήσεις οι οποίες μπορεί να χρειαστούν χειρουργική αντιμετώπιση. Οι συνηθέστερες παθήσεις του παχέος εντέρου που απαιτούν επεμβατική αντιμετώπιση είναι ο καρκίνος, η πολυποδίαση, η αιμορραγία, η απόφραξη, η εκκολπωματίτιδα, η συστροφή, η πρόπτωση, η ελκώδης κολίτιδα και κάποιες άλλες σπανιότερα. Στις περιπτώσεις αυτές διενεργείται Λαπαροσκοπική κολεκτομή , αφαίρεση δηλαδή τμήματος ή όλου του παχέος εντέρου. Οι συνηθέστερες επεμβάσεις είναι η δεξιά ημικολεκτομή, η αριστερή ημικολεκτομή, η σιγμοειδεκτομή, η χαμηλή πρόσθια εκτομή και η κοιλιοπεριναϊκή εκτομή. Το είδος της επέμβασης καθορίζεται από τη φύση του προβλήματος και την κατάσταση του ασθενούς. Στόχος του χειρουργού πρέπει να είναι η βέλτιστη αντιμετώπιση του προβλήματος, η ογκολογική και ριζική του αντιμετώπιση σε περιπτώσεις κακοήθειας και φυσικά η κατά το δυνατό αποφυγή διενέργειας μόνιμης κολοστομίας (παρά φύσιν έδρας). Παραδοσιακά, οι επεμβάσεις στο παχύ έντερο διενεργούνταν ανοικτά, δηλαδή με τομή. Η μεγάλη πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας κατάστησε δυνατή πλέον την διενέργεια των επεμβάσεων αυτών λαπαροσκοπικά, δηλαδή μέσα από πολύ μικρές τομές με τη χρήση κάμερας και ειδικών εργαλείων. Λαπαροσκοπική κολεκτομή – Πλεονεκτήματα Τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής κολεκτομής είναι τα γενικά των λαπαροσκοπικών επεμβάσεων δηλαδή η μικρότερη διάρκεια της νοσηλείας, η ταχύτερη ανάρρωση, η μείωση του πόνου μετεγχειρητικά στα σημεία των τομών, η ταχύτερη αποκατάσταση της φυσιολογικής διατροφής, η ταχύτερη επιστροφή στην εργασία και τις καθημερινές δραστηριότητες και φυσικά το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Η λαπαροσκοπική χειρουργική του παχέος εντέρου διενεργείται μέσα από 3 έως 5 μικρές οπές στο τοίχωμα της κοιλίας από τις οποίες εισάγονται τα εργαλεία με τα οποία πραγματοποιείται η επέμβαση. Τα ειδικά εργαλεία είναι το λαπαροσκόπιο (η camera), λαβίδες, ειδικά μακριά ψαλίδια, ψαλίδι υπερήχων για διατομή των ιστών, απολίνωση των μικρών αγγείων και αιμόσταση και εργαλείο απολίνωσης. Η επέμβαση πραγματοποιείται όπως και στην ανοικτή κολεκτομή. Αναγνωρίζεται η πάσχουσα περιοχή, απολινώνονται τα αιμοφόρα αγγεία (αρτηρίες, φλέβες) και στη συνέχεια διατέμνεται το τμήμα του εντέρου που χρειάζεται μαζί με τους λεμφαδένες και απομακρύνεται από την κοιλιά. Συνήθως η αφαίρεση του από την κοιλία γίνεται μετά από διάνοιξη μιας εκ των τομών ώστε να καταστεί δυνατή η έξοδός του. Τα υγιή εναπομείναντα τμήματα του εντέρου συρράπτονται ώστε να αποκατασταθεί η συνέχεια του πεπτικού σωλήνα. Σε ένα μικρό ποσοστό περίπου 5%, η επέμβαση δε μπορεί να ολοκληρωθεί λαπαροσκοπικά για διαφόρους λόγους. Στην περίπτωση αυτή συνεχίζεται με την κλασσική ανοικτή τεχνική. Ειδικά όμως στις περιπτώσεις της λαπαροσκοπικής του παχέος εντέρου υπάρχουν και κάποια ιδιαίτερα πλεονεκτήματα που πρέπει να αναφέρουμε. Λαπαροσκοπικά η επέμβαση διενεργείται με μεγαλύτερη ασφάλεια διότι λόγω της μεγέθυνσης που προσφέρει η κάμερα καθίσταται ευκολότερη η αναγνώριση των ιστών και των παρακείμενων οργάνων και οι κινήσεις πραγματοποιούνται με μεγαλύτερη ακρίβεια. Έτσι η πιθανότητα αιμορραγίας είναι μικρότερη όπως απέδειξε και η μελέτη COST (Clinical Outcomes of Surgical Therapy), που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή των μεγαλύτερων νοσοκομείων στις ΗΠΑ το 2004. Επίσης είναι ευχερέστερη η αναγνώριση και διατήρηση των νευρικών σχηματισμών της πυέλου, βλάβη των οποίων δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στη σεξουαλική ζωή των ασθενών. Παρά τα αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα που παρουσιάζει η λαπαροσκοπική χειρουργική του παχέος εντέρου δεν είναι τόσο διαδεδομένη όσο θα αναμενόταν. Οι κύριοι παράγοντες που συντελούν σ’ αυτό είναι η πλημμελής ενημέρωση ασθενών αλλά και επιστημόνων υγείας για τις δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα της μεθόδου, η ανάγκη οργανωμένης μονάδας με ειδικά εκπαιδευμένους χειρουργούς και τέλος το υψηλό κόστος της μεθόδου. Το βίντεο προέρχεται από την http://www.amerra.com In this patient education video for Colorectal Surgical Associates in Houston, Texas, learn more about CSA’s laparoscopic surgical procedure to remove colorectal cancer. Colorectal cancer is the second leading cause of cancer death in the United States.
Ευρυαγγείες και Τηλεαγγειεκτασίες. Πρωτοποριακές θεραπείες
Τι είναι οι ευρειαγγείες Φυσιολογικά τα τριχοειδή αγγεία του δέρματος δεν είναι ορατά με γυμνό μάτι. Στην περίπτωση που αυτά διαταθούν γίνονται ορατά και τότε ονομάζονται Ευρυαγγείες ή Τηλεαγγεικτασίες. Με την πάροδο του χρόνου αυτά τα ήδη διατεταμένα φλεβίδια διατείνονται ακόμη περισσότερο και επεκτείνονται δημιουργώντας αυτούς τους αραχνοειδείς σχηματισμούς, οι οποίοι είναι γνωστοί σε όλους μας εξαιτίας κυρίως των αισθητικών διαταραχών που προκαλούν στα σημεία όπους δημιουργούνται. Δεν είναι όμως μόνο το αισθητικό πρόβλημα, για το οποίο αναζητούν λύση χιλιάδες γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε αρκετές περιπτώσεις τα διατεταμένα αυτά αγγεία μπορεί να αιμορραγούν, να προκαλέσουν αλλοιώσεις στο υπερκείμενο δέρμα ή ακόμη και πόνο σε κάποιες περιπτώσεις. Οι ευρυαγγείες και οι τηλεαγγειεκτασίες είναι αγγειακής φύσης προβλήματα και είναι συνηθέστερα στις γυναίκες από ότι στους άνδρες. Σε γενικές γραμμές οι ευρυαγγείες αναπτύσσονται κυρίως στους μηρούς και τις κνήμες στον άκρο πόδα και το πρόσωπο. Τα διατεταμένα τριχοειδή ανευρίσκονται συνήθως στο πρόσωπο, στη μύτη, στις παρειές (μάγουλα) και σπανιότερα στα κάτω άκρα, παρότι δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος κανόνας για την εμφάνισή τους. Ποια όμως είναι η διαφορά μεταξύ ευρυαγγειών και διατεταμένων τριχοειδών? Οι ευρυαγγείες είναι μεγαλύτερα αγγεία τα οποία είναι διατεταμένα και μοιάζουν με τους κιρσούς. Εχουν διάμετρο μικρότερη από 2 χιλιοστά, και χρώμα σκούρο κόκκινο, μωβ ή μπλε είναι ελικοειδείς και μπορεί να προβάλλουν και πάνω από το επίπεδο του δέρματος. Αντίθετα τα διατεταμένα τριχοειδή είναι τα μικρότερα και λεπτότερα αγγεία του σώματός μας με τα οποία επιτυγχάνεται η μικροκυκλοφορία, και η διάμετρός τους είναι μικρότερη από 0.2 χιλιοστά. Παράγοντες εμφάνισης ευρειαγγειών Γιατί όμως δημιουργούνται οι Ευρυαγγείες και ποιοί είναι οι παράγοντες που ευθύνονται για την εμφάνισή τους; Οπως ήδη προαναφέρθηκε τόσο οι ευρυαγγείες και οι τηλεαγγειεκτασίες συνιστούν αγγειακές βλάβες και είναι αποτέλεσμα κακής κυκλοφορίας, η οποία οφείλεται σε διάφορες αιτίες, και σχεδόν πάντα υποδεικνύουν την ύπαρξη κάποιας υποκείμενης ιατρικής κατάστασης. Οι συνηθέστερες αιτίες είναι η κληρονομικότητα, η ορθοστασία, η φλεβίτιδα, η διαταραχές της αιματικής ροής, η θρόμβωση, η παχυσαρκία, η εγκυμοσύνη, οι ορμονικές μεταβολές και η καθιστική ζωή. Επίσης έχουν ενοχοποιηθεί η κατανάλωση αλκοόλ, οι κακώσεις, το τραύμα, προηγηθείσα επέμβαση, και η αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης λόγω είτε άρσης βάρους, δυσκοιλιότητας, ασκίτη, χρόνιου βήχα κοκ Οσον αφορά τώρα τα διατεταμένα τριχοειδή αυτά συνήθως προκαλούνται από την βλάβη του δέρματος λόγω της παρατεταμένης έκθεσης στον ήλιο, από τις απότομες εναλλαγές θερμού ψυχρού, από φάρμακα ή ορμονικές διαταραχές και λόγω της επίδρασης της υπεριώδους ακτινοβολίας. Ακόμη μπορεί να οφείλονται σε προηγηθείσα επέμβαση, σε υπάρχουσα φωτοευαισθησία, σε κληρονμικές καταάστασεις, να αναπτύσσονται στα πλαίσια ροδόχρου ακμής ή τέλος να δημιουργούνται χωρίς κάποιο ιδιαίτερο ή συγκεκριμένο λόγο. Τα συνηθέστερα συμπτώματα που μπορεί να προκαλέσουν οι ευρυαγγείες είναι η δυσφορία και το αίσθημα βάρους στα κάτω άκρα, δερματίτιδα, δερματικά έλκη, υπέρχρωση ή αποχρωματισμό του δέρματος, ξηρότητα, κράμπες, αιμορραγία, οιδήματα, αιμωδίες και διαταραχές της αισθητικότητας. Η πρόληψη είναι σημαντική και μπορεί να αφορά τόσο την αποτροπή εμφάνισής τους όσο και την αναστολή της εξέλιξής τους όταν είναι ήδη παρούσες. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με απλούς τρόπους και πιο συγκεκριμένα με κάποιες τροποιήσεις στις διατροφικές μας συνήθειες και τον τρόπο ζωής. Όπως ήδη προαναφέρθηκε οι ευρυαγγείες αποτελούν αγγειακά προβλήματα που προκαλούνται από την ορθοστασία και την καθιστική ζωή. Η καθημερινή άσκηση και ιδιαίτερα το περπάτημα μπορούν να βοηθήσυν σημαντικά τη φυσιολογική κυκλοφορία του αίματος στα κάτω άκρα και να βοηθήσουν αποτρεπτικά στην εμφάνιση των ευρυαγγειών. Σημαντική είναι η προσπάθεια μείωσης του σωματικού βάρους, η κατανάλωση τροφών πλούσιων σε αντιοξειδωτικά και βιοφλαβονοειδή, η αποχή από το αλκοόλ και το κάπνισμα, η αποφυγή συγκεκριμένων θέσεων στις οποίες καθόμαστε, ο περιορισμός της κατανάλωσης αλατιού, η χρήση αντιηλιακού και η αποφυγή παρατεταμένης έκθεσης στον ήλιο και η χρήση συγκεκριμένων υποδημάτων. Ακόμη πρέπει να αποφεύγουμε τις συχνές και έντονες εναλλαγές θερμού και ψυχρού, ενώ έχει φανεί ότι η κατανάλωση πικάντικων τροφών μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση, όπως επίσης και η ανύχωση των κάτω άκρων για χαλάρωση και η διενέργεια μασάζ στα κάτω άκρα για χαλάρωση Θεραπεία για Ευρυαγγείες Οταν τα προληπτικά μέτρα αποτύχουν τότε χρειάζεται θεραπεία της πάθησης. Εχουν προταθεί διάφορες τεχνικές και μέθοδοι για την αντιμετώπιση των ευρυαγγειών. Η επιλογή της μεθόδου εξαρτάται από διάφορους παράγοντες όπως είναι το είδος, η εντόπιση και το μέγεθος της βλάβης. Οι κυριότερες και συχνότερα εφαρμοζόμενες θεραπείες είναι: η σκληροθεραπεία, η θεραπεία με Laser, η θεραπεία με ραδιοσυχνότητες, η χρήση συμπιεστικών καλτσών και τέλος η χειρουργική θεραπεία. Ελαστικές (συμπιεστικές) κάτσες. Με τη χρήση τους αυξάνεται η πίεση που ασκείται στο κάτω άκρο και βελτιώνεται η αιματική ροή, αποτρέπεται η σημιουργία θρόμβων και αμβλύνονται τα συμπτώματα, όπως ο πόνος, οι αισθητικές διαταραχές και το αίσθημα βάρους. Επίσης αποτρέπεται η περαιτέρω διάταση των αγγείων ενώ έχει φανεί ότι μπορεί να αποτραπεί και η δημιουργία ελκών. Στα μειονεκτήματα της μεθόδους είναι ότι πολλές φορές είναι αδύνατη η εφαρμογή της ελαστικής συμπίεσης (πχ για τριχοειδή στο πρόσωπο), ο ασθενής δυσφορεί (πχ σε περιόδους ζέστης), ενώ τέλος δεν έχει θεραπευτικά αποτελέσματα. Δηλαδή δεν θεραπεύονται οι ήδη υπάρχουσες βλάβες απλά περιορίζεται η εξέλιξή τους και η εμφάνιση νέων. Σκληροθεραπεία. Η σκληροθεραπεία είναι εξαιρετικά απολεσματική μέθοδος για την εξάλειψη των ευρυαγγειών αλλά όχι και των διατεταμένων τρχοειδών αγγείων ιδιαίτερα όταν έχουν εξαιρετικά μικρό μέγεθος. Σύμφωνα με την τεχνική αυτή εισάγεται ένα κατάλληλο υλικό μέσα στο αγγείο με τη χρήση μίας πολύ λεπτής βελόνας το οποίο καταστρέφει (θρομβώνει) το αγγείο και στη συνέχεια το σημείο συμπιέζεται ισχυρά (περίδεση ή ελαστικές κάλτσες), ώστε να κολλήσουν τα τοιχώματα και να αποφευχθεί διάνοιξή τους. Με τον τρόπο αυτό η φλέβα πλέον παύει να έχει αιματική ροή. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται σταδιακά σε όλα τα αγγεία μέχρις ότου εξαληφθεί πλήρως η βλάβη. Στο τέλος της θεραπείας η ευρυαγγεία εξαφανίζεται, αλλά όχι αμέσως αφού στην αρχή μπορεί να παραμείνει ένα σκουρόχχρωμο ίχνος από το θρομβωμένο αίμα στο αγγείο μέχρις ότου αυτό απορροφηθεί πλήρως. Το πρόβλημα με τη μέθοδο είναι ότι είναι αρκετά επώδυνη αφού η σκληρυντική ουσία που εγχέεται μπορεί να προκαλεί σημαντικό πόνο, μπορεί να χρειαστούν περισσότερες από μία συνεδρίες, ενώ υπάρχει και σημαντικό ποσοστό υποτροπής. Ο ασθενής πρέπει να είναι ενημερωμένος για όλα τα
Κήλη Αθλητών ή Σύνδρομο Κοιλιακών Προσαγωγών | Χειρουργός Αθήνα
Τί είναι η κήλη αθλητών; Η κήλη αθλητών ή σύνδρομο κοιλιακών ή σύνδρομο Gilmore (από το όνομα του Jerry Gilmore που το αναγνώρισε το 1980) είναι μία διαταραχή που εμφανίζεται στη βουβωνική χώρα και αφορά αθλητές και ασκούμενους. Οι τραυματισμοί της μηροβουβωνικής περιοχής αφορούν το 2-5% των αθλητικών κακώσεων και συνήθως συνίστανται σε καταπονήσεις των προσαγωγών, την κήλη των αθλητών, τη ρήξη οπισθίου τοιχώματος του βουβωνικού τόνου, τη θυλακίτιδα του λαγονοψοϊτη, σε κατάγματα των οστών της περιοχής, συμπίεση νεύρων και ιδίως του θυρεοειδούς, και το σύνδρομο “snapping hip”. Το σύνδρομο αυτό χαρακτηρίζεται από έντονο χρόνιο πόνο στη βουβωνική περιοχή στους αθλητές, και συνήθως ανευρίσκεται διατεταμένο το έσω βουβωνικό στόμιο ή χαλάρωση του οπισθίου τοιχώματος. Παρά το γεγονός ότι σε ένα ποσοστό περίπου 30% των περιπτώσεων η διάγνωση δεν μπορεί να τεθεί με ακρίβεια και παρότι δεν υπάρχουν αξιόπιστα ευρήματα στις απεικονιστικές εξετάσεις οι αθλητές υποφέρουν και επηρεάζεται η συνολική τους απόδοση. Ο όρος “κήλη” έχει παραμείνει διότι η χειρουργική αποκατάσταση είναι παρόμοια με εκείνη των βουβωνοκηλών. Οι βουβωνοκήλες είναι οι κήλες που αναπτύσσονται στη βουβωνική περιοχή και αποτελούν το 75-85% του συνόλου των κηλών. Η πιθανότητα ανάπτυξης βουβωνοκήλης ενός άνδρα κατά τη διάρκεια της ζωής του είναι 27%, ενώ μίας γυναίκας περίπου 3%.Οι βουβωνοκήλες διακρίνονται σε ευθείες και σε λοξές αναλόγως της πορείας και της θέσης του σάκου σε σχέση με τα ανατομικά στοιχεία της περιοχής. Διακρίνονται επίσης, όπως όλες οι κήλες, σε απλές ή ανατασσόμενες όταν το περιεχόμενο μπορεί να επιστρέψει στην κοιλιά, σε μη ανατασσόμενες οι οποίες προβάλουν μόνιμα, σε αποφραγμένες όταν περιέχουν έντερο που έχει αποφραχθεί, και τέλος σε περιεσφιγμένες δηλαδή είναι μη ανατασσόμενες κήλες στις οποίες αιμάτωση του περιεχόμενου οργάνου έχει επηρεαστεί. Τα συμπτώματα με τα οποία εμφανίζεται η βουβωνοκήλη και τα οποία οδηγούν συνήθως τον άρρωστο στο γιατρό είναι η εμφάνιση διόγκωσης στην περιοχή (η οποία μπορεί να είναι μόνιμη ή διαλείπουσα) και το άλγος. Στα αρχικά στάδια της κήλης τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια και το άλγος να εμφανίζεται μόνο όταν αυξάνεται η ενδοκοιλιακή πίεση, όπως κατά την άρση βάρους ή τη δυσκοιλιότητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις το αρχικό σύμπτωμα είναι ένας ξαφνικός πόνος κατά τη διάρκεια έντονης σωματικής προσπάθειας. Γιατί χρειάζεται χειρουργική επέμβαση για την Κήλη Αθλητών; Η χειρουργική παρέμβαση είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση του κινδύνου περίσφιξης και του άλγους (πόνου).Η περίσφιξη δηλαδή η συστροφή του οργάνου που περιέχεται στην κήλη είναι βαριά κατάσταση γιατί μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση του οργάνου, με συνέπεια να δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα, με πιο γνωστό τη νέκρωση του εντέρου και την περιτονίτιδα. Αυτές είναι επικίνδυνες καταστάσεις που απαιτούν άμεση χειρουργική παρέμβαση και συνοδεύονται από πολλές και σοβαρές επιπλοκές και μεγάλη νοσηρότητα. Η αμέλεια ή η υποεκτίμηση αυτών των καταστάσεων μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα, ενώ αντίθετα η ευαισθητοποίηση σε συνδυασμό με την έγκαιρη και σωστή αντιμετώπιση βοηθούν σίγουρα στη άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος. ‘Οσον αφορά τη χειρουργική προσέγγιση της θέματος συμφωνούν όλοι ότι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, η αποτελεσματικότερη διόρθωση μίας βουβωνοκήλης στηρίζεται στη σωστή τοποθέτηση ενός συνθετικού εμβαλώματος ή πιο απλά πλέγματος. Ενός δηλαδή συνθετικού υλικού, το οποίο είτε καθηλώνεται με λίγα ράμματα είτε απλά τοποθετείται και σταθεροποιείται στη σωστή θέση. Με τον τρόπο αυτό αφενός μεν επιτυγχάνεται η αποτελεσματική αποκατάσταση της κήλης, αφετέρου δε μειώνεται η ταλαιπωρία του ασθενούς. Οι ιδιότητες που κάνουν μία συνθετική πρώτη ύλη κατάλληλη για προσθετική χρήση είναι οι ακόλουθες: Να μην αλλοιώνεται από τα υγρά των ιστών, να είναι χημικά αδρανής, να μην προκαλεί φλεγμονή η αντίδραση ξένου σώματος, να μην προκαλεί αλλεργία η υπερευαισθησία, να έχει μηχανική αντοχή, να είναι αποστειρώσιμη, και τέλος να είναι σε μορφή πλέγματος, η οποία είναι καλύτερα ανεκτή σε μολυσμένο περιβάλλον και τελικά ενσωματώνεται στο κοιλιακό τοίχωμα λόγω της ανάπτυξης συνδετικού ιστού στα διάκενα. Συγκεκριμένα, με το πλέγμα καλύπτεται το έλλειμμα και ισχυροποιείται η περιοχή της κήλης, ενώ μειώνεται και σχεδόν εξαλείφεται ο κίνδυνος υποτροπής. Λαπαροσκοπική χειρουργική ή ανοικτή αποκατάσταση; Η αποκατάσταση για την Κήλη Αθλητών μπορεί να γίνει είτε ανοικτά με μία κλασσική τομή ή λαπαροσκοπικά με εξωπεριτοναϊκή ή διαπεριτοναϊκή προσπέλαση, με εξίσου καλά αποτελέσματα. Σε ασθενείς η οποία εργάζονται σκληρά, σηκώνουν βάρη ή σε αθλητές η ενίσχυση των ανατομικών δομών έχει πολύ μεγάλη σημασία και γιαυτό το λόγο προτείνουμε την τεχνική sandwich (σάντουιτς) ώστε μετά την αποθεραπεία να έχει επιτευχθεί ο μέγιστος δυνατό βαθμός σωστής αποκατάστασης και ενίσχυσης των κοιλιακών τοιχωμάτων της περιοχής και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να λάβει ο ασθενής γενική αναισθησία, καθώς η επέμβαση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με τοπική αναισθησία ή σε συνδυασμό με μέθη. Τεχνική Σάντουιτς Στην επέμβαση αυτή χρησιμοποιείται ένα ειδικά σχεδιασμένο πλέγμα, όπως αυτό που φαίνεται στη φώτο, με το οποίο επιτυγχάνεται η ενίσχυση των κοιλιακών τοιχωμάτων σε 2 στρώματα, ενώ το πλέγμα επειδή τοποθετείται σε 2 επίπεδα προσαρμόζεται καλύτερα και σταθερότερα. Αποτέλεσμα αυτού είναι η εκμηδένιση των υποτροπών και η καλύτερη από όλες τις μεθόδους ενίσχυση των τοιχωμάτων. Η τομή για την αποκατάσταση της κήλης είναι μικρή, δεν καταλείπει σημαντική ουλή και η επέμβαση μπορεί να γίνει είτε με γενική αναισθησία, είτε με ραχιαία είτε με τοπική. Πιστεύουμε ότι η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης με τοποθέτηση πλέγματος υπό τοπική αναισθησία είναι η καλύτερη μέθοδος, επειδή είναι εύκολη, ασφαλής, φτηνή, ο ασθενής επιστρέφει την ίδια ημέρα στο σπίτι του, έχει καλά αποτελέσματα, ενώ αποφεύγεται και η διαδικασία της γενικής αναισθησίας.Μεγάλη σημασία στη μέθοδο αυτή η οποία προτιμάται από μεγάλα κέντρα του εξωτερικού, έχει η καλή γνώση της ανατομίας και η σωστή διενέργεια τοπικής αναισθησίας. Για μεγαλύτερες και πιο παραμελημένες κήλες η επέμβαση μπορεί να γίνει με ραχιαία αναισθησία. Με τον τρόπο αυτό ο ασθενής χειρουργείται χωρίς μεγάλο κόπο και κόστος και επιστρέφει το βράδυ σπίτι του έχοντας αντιμετωπίσει εύκολα και αποτελεσματικά ένα συχνό πρόβλημα, που μπορεί όμως να τον οδηγήσει σε περιπέτειες. Μπορεί να γίνει λαπαροσκοπικά; Η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης μπορεί να γίνει και λαπαροσκοπικά διαμέσου 3 μικρών τομών από τις οποίες ο χειρουργός εισάγει εργαλεία (trocars). Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται είναι το λαπαροσκόπιο, το οποίο είναι μια τηλεσκοπική κάμεραπου προσφέρει καθαρή και μεγεθυμένη εικόνα των εσωτερικών οργάνων, και οι ειδικά σχεδιασμένες λαβίδες εργασίας. Ο χειρουργός χειρίζεται τα εργαλεία παρακολουθώντας την οθόνη. Οπως και στην ανοικτή τεχνική ανατάσσεται ο σάκος της κήλης στην κοιλιά και στη
Οξεία Σκωληκοειδίτιδα
Τι είναι η Οξεία Σκωληκοειδίτιδα; Το λεπτό έντερο καταλήγει και αδειάζει στην αρχή του παχέος εντέρου το οποίο βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του κατώτερου τμήματος της κοιλιάς. Από αυτό το αρχικό τμήμα του παχέος εντέρου, το οποίο ονομάζεται τυφλό, κρέμεται η σκωληκοειδής απόφυση. Είναι ένας λεπτός σωλήνας εντέρου με μήκος περίπου 12,5 εκατοστά και λίγο παχύτερος από ένα μολύβι. Εάν ο αυλός της σκωληκοειδούς αποφραχθεί, αναπτύσσεται λοίμωξη και φλεγμονή και εμφανίζεται η πάθηση η οποία είναι γνωστή σε όλους ως οξεία σκωληκοειδίτιδα. Η οξεία σκωληκοειδίτιδα είναι η συνηθέστερη επείγουσα χειρουργική επέμβαση στην κοιλιά. Πότε εμφανίζεται και ποιους αφορά; Η σκωληκοειδίτιδα, δηλαδή η φλεγμονή της σκωληκοειδούς απόφυσης, εμφανίζεται σε όλες τις ηλικίες και στα δύο φύλα αλλά είναι πιο συχνή στην ηλικία μεταξύ 10 και 45 ετών. Σπάνια μια σκωληκοειδίτιδα μπορεί να υποχωρήσει από μόνη της ή με τη χορήγηση αντιβιοτικών. Στις περισσότερες περιπτώσεις επιδεινώνεται και μπορεί να οδηγήσει σε γάγγραινα, διάτρηση και περιτονίτιδα. Πως εμφανίζεται συνήθως η Οξεία Σκωληκοειδίτιδα; Συνήθως υπάρχει διάχυτος πόνος στην περιοχή γύρω από τον ομφαλό. Μπορεί να παρουσιάσετε απώλεια βάρους, ναυτία και έμετο. Μέσα σε λίγες μόνο ώρες ο πόνος από την έναρξη των συμπτωμάτων ο πόνος εντοπίζεται σαφώς πλέον και περιορίζεται στο κάτω δεξιό τμήμα της κοιλιάς (δεξιό λαγόνιο βόθρο) και σύντομα αυτή η περιοχή παρουσιάζει ευαισθησία στην πίεση και την ψηλάφηση. Σε πιο προχωημένα στάδια, ο πόνος γίνεται πολύ ισχυρός και μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές της κοιλιάς. Υπάρχει πυρετική κίνηση, αλλά συνήθως η θερμοκρασία σας δεν είναι πολύ υψηλότερη από 37,7ο C. Πως τίθεται η διάγνωση; Αν κάποιος παρουσιάσει τα παραπάνω σημεία και συμπτώματα, πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται την οξεία σκωληκοειδίτιδα. Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι δεν παρουσιάζουν όλες οι περιπτώσεις σκωληκοειδίτιδας τα ίδια ακριβώς συμπτώματα και σημεία, αλλά ούτε και στην ίδια ένταση. Επίσης, υπάρχουν πολλές καταστάσεις και ασθένειες οι οποίες μπορεί να μοιάζουν ή να μιμούνται την οξεία σκωληκοειδίτιδα. Επειδή η σκωληκοειδίτιδα μπορεί να γίνει αρκετά σοβαρή, εάν δεν αντιμετωπιστεί γρήγορα και σωστά, είναι πολύ σημαντικό ο ασθενής που παρουσιάζει αυτά τα συμπτώματα που αναφέρθηκαν προηγουμένως να εξετάζετε άμεσα από ένα ειδικό ιατρό. Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο μπορεί να επιβεβαιωθεί η σκωληκοειδίτιδα αλλά και να διαγνωσθούν και άλλες παθήσεις και καταστάσεις οι οποίες μπορεί να μιμούνται τη σκωληκοειδίτιδα και οι οποίες μπορεί να καταστούν επικίνδυνες και απειλητικές για τη ζωή του ασθενούς γρηγορότερα από τη σκωληκοειδίτιδα. Η λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού και η διενέργεια μιας ολοκληρωμένης κλινικής εξέτασης αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο για τη σωστή διάγνωση. Διενεργούνται εξετάσεις αίματος (γενική αίματος, Ταχύτητα καθίζησης κοκ) προκειμένου να διαπιστωθεί εάν υπάρχει λοίμωξη και φλεγμονή ή εάν αιτία του προβλήματος είναι η φλεγμονή κάποιου άλλου οργάνου. Διενργούνται ακόμη εξετάσεις ούρων για πύο ή αίμα, ενώ ελέγχονται και οι πνεύμονες με ακτινογραφία θώρακος (διότι η πνευμονία στα παιδιά μπορεί να μοιάζει με σκωληκοειδίτιδα). Λαμβάνεται μία ακτινογραφία κοιλίας προκειμένου να διαπιστωθεί εάν υπάρχουν χολόλιθοι ή διάτρηση του εντέρου σας. Απαιτείται η δακτυλική εξέταση του ορθού προκειμένου να αποκλεισθεί η ύπαρξη κάποιας άλλης παθολογίας, αλλά και να ελεγχθεί εάν υπάρχει ευαισθησία στην περιοχή. Στις γυναίκες απαιτείται η διενέργεια γυναικολογικής εξέτασης προκειμένου να διαπιστωθεί εάν υπάρχει φλεγμονή σε κάποιο γυναικολογικά όργανα. Απαιτείται η διενέργεια υπερηχογραφήματος κοιλίας. Το υπερηχογράφημα αποτελεί μία ανώδυνη, ακίνδυνη, εύκολη, φτηνή και σχετικά αξιόπιστη μέθοδο. Με την ανάλυση των ηχητικών κυμάτων και της αντανάκλασής τους στους διάφορους ιστούς όπως αυτή αναλύεται με μία ειδική συσκευή παρέχονται αξιόπιστες πληροφορίες για τυχόν ανωμαλίες ή ενδοκοιλιακές διαταραχές. Υπάρχει περίπτωση ο πόνος να οφείλεται σε άλλη πάθηση; Με τη διενέργεια των παραπάνω εξετάσεων μπορούν να αποκλειστούν άλλές πιθανές αιτίες του προβλήματος σας. Αυτές περιλαμβάνουν τη γαστρεντερίτιδα, τη διόγκωση των λεμφαδένων σε αυτή την περιοχή (που παρατηρείται πιο συχνά σε ένα παιδί μετά από μια ιογενή λοίμωξη), τα σαλπιγγίτιδα, την εξωμήτριο κύηση, την νδομητρίωση (στις γυναίκες), τη φλεγμονή του λεπτού εντέρου (νόσος του Crohn), την εκκολπωματίτιδα, τη διάτρηση έλκους, και την οξεία χολοκυστίτιδα. Η διάγνωση ποτέ δεν μπορεί να τεθεί με 100% βεβαιότητα. Εάν όμως η διάγνωση είναι πολύ πιθανή, είναι προτιμότερη η επέμβαση από τη ρήξη μίας φλεγμαίνουσας σκωληκοειδούς απόφυσης. Ποια είναι η θεραπεία της οξείας σκωληκοειδίτιδας; Η θεραπεία της σκωληκοειδίτιδας είναι η χειρουργική αφαίρεση της σκωληκοειδούς απόφυσης. Η σκωληκοειδής απόφυση μπορεί να αφαιρεθεί με έναν από τους παρακάτω δύο τρόπους: Ανοικτή τεχνική (με τομή): Συνήθως, διενεργείται μία τομή μήκους 5 με 7,5 εκατοστών, από την οποία είναι δυνατή η είσοδος στην κοιλία και η αφαίρεση της σκωληκοειδούς. Λαπαροσκοπική τεχνική: Στις μέρες μας η σκωληκοειδεκτομή γίνετια λαπαροσκοπικά, με μεγάλη ευκολία και ασφάλεια. Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκόπησης; Εκτός από τα προφανή πλεονεκτήματα της λαπαροσκόπησης, δηλαδή το μκρότερο χρόνο νοσηλείας, το λιγότερο πόνο, το μικρότερο τραύμα, το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα και την ταχύτερη ανάρρωση αυτό το οποίο επιτυγχάνεται στην περίπτωση της σκωληκοειδεκτομής με τη λαπαροσκοπική τεχνική είναι η δυνατότητα ελέγχου ολόκληρης της κοιλιάς. Αυτό δε μπορεί να γίνει από τη μικρή τομή η οποία διενεργείται στην ανοικτή μέθοδο και μπορεί να έχει μεγάλη σημασία στις περιπτώσεις όπου η διάγνωση είναι αμφίβολή, ιδιαίτερα σε νεαρές γυναίκες όπου παθήσεις από τα έσω γεννηιτικά όργανα μπορεί να μιμούνται την εικόνα της οξείας σκωληκοειδίτιδας. Τι απαιτείται πριν από την επέμβαση; Θα διενεργηθούν εξετάσεις αίματος, ούρων της καρδιάς (ΗΚΓ) και των πνευμόνων σας (ακτινογραφία θώρακος). Θα ξεκινήσει η ενδοφλέβια χορήγηση υγρών (να εισάγονται δηλαδή ορός στη φλέβα σας), προκειμένου να αντικαθιστούν τα υγρά που δεν ήπιατε ή χάσατε πριν έρθετε στο νοσοκομείο. Βεβαιωθείτε ότι αναφέρατε στο γιατρό ή το νοσηλευτικό προσωπικό για πιθανές αλλεργίες τπου μπορεί να έχετε και ότι ενημερώσατε για τα φάρμακα που λαμβάνετε, συμπεριλαμβανομένης και της ασπιρίνης. Αφού πλέον έχει τεθεί η διάγνωση, μπορεί να σας χορηγηθούν αναλγητικά ώστε να νιώσετε πιο άνετα. Δεν πρέπει να λάβετε τίποτα από το στόμα μέχρι και μετά την επέμβαση. Πριν τη μεταφορά σας στο χειρουργείο μπορεί να σας χορηγηθούν φάρμακα τα οποία προκαλούν υπνηλία (προνάρκωση). Είναι εύκολη η λαπαροσκοπική επέμβαση; Σήμερα είναι μία επέμβαση ρουτίνας η πραγματοποιείται από εξειδικευμένους χειρουργούς με μεγάλη ασφάλεια.Η επέμβαση πραγματοποιείται με γενική αναισθησία και συνήθως διαρκεί
Ομφαλοκήλη
Πως δημιουργείται η ομφαλοκήλη; Αμέσως μετά τη γέννηση ενός παιδιού, ο ομφάλιος λώρος απολινώνεται και διατέμνεται. Σε μερικές εβδομάδες το υπόλειμμα (κολόβωμα) του ομφάλιου λώρου αποπίπτει, αφήνοντας πίσω τον ομφαλό.Στους ενήλικες είναι δυνατό με την πάροδο του χρόνου να δημιουργηθεί κάποιο χάσμα στην περίμετρο του δακτυλίου συνήθως αμέσως πάνω ή κάτω από τον ομφαλό.Στην πλειοψηφία, δηλαδή, των περιπτώσεων πρόκειται για παραομφαλοκήλες, ενώ οι αληθείς κήλες που το χάσμα αφορά στο εσωτερικό του ομφαλικού δακτυλίου είναι πολύ σπάνιες, σε αντίθεση με τα βρέφη και τα παιδιά.Η ομφαλοκήλη στο μεγαλύτερο ποσοστό στους ενήλικες αφορά σε πολύτοκες γυναίκες, ενώ η συχνότητα αυξάνεται περισσότερο εάν συνυπάρχει και παχυσαρκία. Πως καταλαβαίνουμε την ομφαλοκήλη; Σε ορισμένες περιπτώσεις η διόγκωση είναι πολύ μικρή. Μπορούμε να χρησιμοποιούμε μόνο το ένα δάκτυλο προκειμένου να ανατάξουμε την κήλη ενώ και παράλληλα αισθανόμαστε το χάσμα στο κοιλιακό τοίχωμα. Το άνοιγμα μπορεί να έχει τη διάμετρο ενός κέρματος. Εάν ο ασθενής είναι παχύσαρκος, η διόγκωση μπορεί να μην είναι εμφανής, αλλά μπορούμε να την εντοπίσουμε με ψηλάφηση κάτω από τον λιπώδη (υποδόριο) ιστό. Συχνότερα εμφανίζεται μια μαλακή διόγκωση. Μπορεί να έχει διάμετρο από λίγα έως πολλά εκατοστά (μέγεθος γροθιάς ή πορτοκαλιού). Οι περισσότερες ομφαλοκήλες ανατάσσονται εύκολα μέσα στην κοιλιά με ήπια πίεση ή όταν ο ασθενής ξαπλώνει και χαλαρώνει. Το περιεχόμενο της κήλης που προσπίπτει προς τα έξω είναι συνήθως ανώδυνο μπορεί να με τον βήχα, το σφίξιμο την άρση βάρους ή άλλες καταστάσεις που αυξάνουν την ενδοκοιλιακή πίεση να αυξάνει σημαντικά σε μέγεθος. Επίσης μπορεί να μην είναι δυνατή η επιστροφή του εντός της κοιλιακής κοιλότητας και τμήμα του να παραμένει μόνιμα κάτω από την τομή (μη ανατασσομένη κήλη) ή να περισφιχθεί από τους πέριξ ιστούς και μυς(περισφιγμένη κήλη), σε σημείο που να παρακωλυθεί η κυκλοφορία του αίματος και το τμήμα αυτό (συνήθως έντερο) να νεκρωθεί. Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις είναι δυνατό να παρατηρηθεί έντονος πόνος και σημεία φλεγμονής στο σημείο εκείνο. Ομφαλοκήλη – Πως τίθεται η διάγνωση ; Η διάγνωση για την ομφαλοκήλη συνήθως τίθεται με τη λήψη λεπτομερούς ιστορικού, από τα συμπτώματα και από την διενέργεια πλήρους φυσικής κλινικής εξέτασης. Ποια είναι η θεραπεία της ομφαλοκήλης; Η ομφαλοκήλη στον ενήλικα πρέπει να επιδιορθωθεί ακόμη και όταν είναι ασυμπτωματική, επειδή πάντοτε υπάρχει το ρίσκο να γίνει περίσφιξη του περιεχομένου της στο μέλλον. Οι λίγες περιπτώσεις που τελικά δεν θα οδηγηθούν στο χειρουργείο αφορούν συνήθως: Μικρές, χωρίς ιδιαίτερα συμπτώματα κήλες (που μπορεί να συσταθεί παρακολούθηση για ένα ορισμένο διάστημα) Άτομα μεγάλης ηλικίας, με σημαντικά προβλήματα υγείας (σοβαρή καρδιοπάθεια ή αναπνευστική ανεπάρκεια) που κρίνεται ότι είναι μεγάλου εγχειρητικού κινδύνου και μπορεί να καταλήξουν εντός του χειρουργείου ή άμεσα μετεγχειρητικά. Άτομα που μετά πλήρη ενημέρωση, όσον αφορά τις πιθανές επιπλοκές από την μη χειρουργική επιδιόρθωση της κοίλης, δεν επιθυμούν να χειρουργηθούν. Τι χρειάζεται για την επέμβαση; Προεγχειρητικά θα γίνουν εξετάσεις αίματος, ούρων, καρδιάς (ΗΚΓ) και πνευμόνων (ακτινογραφία). Μπορεί να σας χορηγηθεί φαρμακευτική αγωγή η οποία προκαλεί υπνηλία πριν τη μεταφορά σας στο χειρουργείο (προνάρκωση). Δεν πρέπει να φάτε ούτε να πιείτε τίποτα για τουλάχιστον 8 ώρες πριν την επέμβαση. Εάν συνυπάρχει πρόβλημα χρόνιου βήχα (κάπνισμα, αναπνευστικό πρόβλημα, αντιυπερτασική αγωγή), πρέπει να προηγηθεί προσπάθεια θεραπείας ή περιορισμού του. Επειδή ακριβώς η παχυσαρκία συνδέεται άμεσα με την παρουσία ομφαλοκήλης, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί σημαντικό προδιαθεσικό παράγοντα για αποτυχία της αποκατάστασης της κοιλιοκήλης και την εμφάνιση υποτροπής, στους παχύσαρκους θα πρέπει να προηγηθεί μια σοβαρή προσπάθεια για να χάσουμε βάρος. Οι άνδρες που πάσχουν από πρόβλημα στον προστάτη και αυξάνουν την ενδοκοιλιακή πίεση υπερβολικά για να ουρήσουν χρειάζεται να διευθετήσουν το πρόβλημα αυτό πριν την επιδιόρθωση της κήλης τους. Σε αντίθετη περίπτωση η ίδια τάση των κοιλιακών τοιχωμάτων θα αποδειχθεί επιζήμια μετά την ανάταξη. Είναι δύσκολη η επέμβαση για την ομφαλοκηλη; Η επέμβαση αποκατάσταση για την ομφαλοκήλη είναι επέμβαση ρουτίνας και έχει απλουστευθεί αρκετά. Η εγχείρηση συνήθως διαρκεί 1/2 έως 1 ώρα, αυτό εξαρτάται από το μέγεθος της κήλης και από την τεχνική που χρησιμοποιούμε για την επιδιόρθωση της κήλης. Οι περισσότερες χειρουργικές αποκαταστάσεις των ομφαλοκηλών γίνονται υπό γενική αναισθησία. Σε σπάνιες και επιλεγμένες περιπτώσεις που αφορούν σε κήλες μικρών διαστάσεων ή ασθενείς στους οποίους η γενική αναισθησία αντενδείκνυται, η αποκατάσταση μπορεί να γίνει με τοπική ή περιοχική (επισκληρίδιο) αναισθησία σε συνδυασμό με φαρμακευτική αγωγή που φέρνει τον ασθενή σε λήθαργο (μέθη). Η επιλογή αυτή θα πρέπει να συζητηθεί με τον ασθενή προκαταβολικά. Υπάρχουν πολλές χειρουργικές τεχνικές; Υπάρχει ποικιλία τεχνικών χειρουργικής αποκατάστασης μιας ομφαλοκήλης, οι οποίες διακρίνονται βασικά σε δύο κατηγορίες Στη σύγκλειση του χάσματος της κήλης με συμπλησιασμό των τοιχωμάτων με τη βοήθεια ισχυρών ραμμάτων (τεχνικές με τάση), και στη σύγκλειση του χάσματος της κήλης με την παρεμβολή ισχυρού συνθετικού υλικού (πλέγματος)(τεχνικές χωρίς τάση). Η τελική επιλογή εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως η ποιότητα των κοιλιακών τοιχωμάτων, το μέγεθος της κήλης, η προτίμηση του χειρουργού κ.α. Μπορεί να γίνει χωρίς αναισθησία; Η τομή για την αποκατάσταση της κήλης είναι μικρή, δεν καταλείπει σημαντική ουλή και η επέμβαση μπορεί να γίνει είτε με γενική αναισθησία, είτε με ραχιαία είτε με τοπική. Πιστεύουμε ότι η αποκατάσταση της ομφαλοκήλης με τοποθέτηση πλέγματος υπό τοπική αναισθησία είναι η καλύτερη μέθοδος, επειδή είναι εύκολη, ασφαλής, φτηνή, ο ασθενής επιστρέφει την ίδια ημέρα στο σπίτι του, έχει καλά αποτελέσματα, ενώ αποφεύγεται και η διαδικασία της γενικής αναισθησίας. Μεγάλη σημασία στη μέθοδο αυτή η οποία προτιμάται από μεγάλα κέντρα του εξωτερικού, έχει η καλή γνώση της ανατομίας και η σωστή διενέργεια τοπικής αναισθησίας. Για μεγαλύτερες και πιο παραμελημένες κήλες η επέμβαση μπορεί να γίνει υποβοήθηση με μέθη (νευροληπτοαναλγησία). Με τον τρόπο αυτό ο ασθενής χειρουργείται χωρίς μεγάλο κόπο και κόστος και επιστρέφει το βράδυ σπίτι του έχοντας αντιμετωπίσει εύκολα και αποτελεσματικά ένα συχνό πρόβλημα, που μπορεί όμως να τον οδηγήσει σε περιπέτειες. Μπορεί να γίνει λαπαροσκοπικά; Η ομφαλοκήλη μπορεί να αποκατασταθεί και λαπαροσκοπικά διαμέσου 3-4 μικρών τομών από τις οποίες ο χειρουργός εισάγει εργαλεία (trocars). Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται είναι το λαπαροσκόπιο, το οποίο είναι μια τηλεσκοπική κάμερα που προσφέρει καθαρή και μεγεθυμένη εικόνα των εσωτερικών οργάνων, και οι ειδικά σχεδιασμένες λαβίδες εργασίας. Ο χειρουργός χειρίζεται τα εργαλεία παρακολουθώντας την οθόνη. Όπως και στην ανοικτή
Μετεγχειρητική κοιλιοκήλη | Χειρουργός Αθήνα
Τι είναι και πως δημιουργείται η μετεγχειρητική κοιλιοκήλη; Μετεγχειρητική κοιλιοκήλη εμφανίζεται στο 10-16% περίπου των ασθενών που θα έχουν υποβληθεί σε κάποια ανοικτή χειρουργική επέμβαση στην κοιλιά. Αυτό συμβαίνει συνήθως μετά από ανοικτή χειρουργική επέμβαση, αλλά μπορεί να παρατηρηθεί και μετά από λαπαροσκόπηση. Μπορεί να αναπτυχθεί σε πλάγιες τομές (μετά χολοκυστεκτομή ή νεφροκτομή), αλλά και σε μέσες τομές (πχ μετά κολεκτομή ή γαστρεκτομή). Για διάφορους λόγους η μετεγχειρητική ουλή του τραύματος διανοίγεται και ένα τμήμα εσωτερικού οργάνου προβάλλει από το χάσμα. Αυτή είναι η μετεγχειρητική κήλη. Εκείνο που έχει σημασία να γνωρίζουμε είναι ότι οι μετεγχειρητικές κήλες παρουσιάζουν να την τάση να υποτροπιάζουν ακόμη και μετά από χειρουργική διόρθωσή τους. Που οφείλεται η Μετεγχειρητική κοιλιοκήλη; Οι συνηθέστεροι παράγοντες που ευθύνονται για την δημιουργία μετεγχειρητικής κήλης είναι οι παρακάτω: Κακή εγχειρητική τεχνική Μετεγχειρητική λοίμωξη της πληγής Κακή σύγκλειση του τραύματος Παχυσαρκία Ηλικία. Η επούλωση του τραύματος συνήθως καθυστερεί και υπολείπεται στους ηλικιωμένους ασθενείς. Γενική αδυναμία. Κίρρωση, καρκίνος και χρόνια μεταβολικά νοσήματα, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, αποτελούν παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την επούλωση του τραύματος. Έντονος βήχας, δυσκοιλιότητα Πως γίνεται η διάγνωση της μετεγχειρητικής κήλης; Η Μετεγχειρητική κοιλιοκήλη μπορεί να εμφανιστεί άμεσα μετεγχειρητικά ή μετά από χρόνια. Τα συμπτώματα της κοιλιοκήλης είναι η παρουσία ψηλαφητού μορφώματος, ιδιαίτερα όταν αυξάνεται η ενδοκοιλιακή πίεση (βήχας, δυσκοιλιότητα). Ο πόνος και πιθανότατα συμπτώματα που σχετίζονται με το όργανο που περιέχεται, όπως για παράδειγμα ειλεός όταν περιέχεται τμήμα του εντέρου. Ποια είναι η σωστή θεραπεία των μετεγχειρητικών κηλών; Η αντιμετώπιση των κοιλιοκήλων είναι χειρουργική. Οι μετεγχειρητικές κήλες πρέπει να θεραπεύονται έγκαιρα καθόσον μπορεί να προκαλέσουν εντερική απόφραξη.Η αποκατάσταση μπορεί να γίνει με λαπαροσκοπική τοποθέτηση πλέγματος. Η λαπαροσκοπική τεχνική είναι εύκολη, γρήγορη, συνοδεύεται από λιγότερο πόνο μετεγχειρητικά, μικρότερη νοσηλεία και εξίσου καλά αποτελέσματα. Η επέμβαση διενεργείται με γενική αναισθησία. Τι χρειάζεται για την επέμβαση; Προεγχειρητικά θα γίνουν εξετάσεις αίματος, ούρων, καρδιάς (ΗΚΓ) και πνευμόνων (ακτινογραφία). Μπορεί να σας χορηγηθεί φαρμακευτική αγωγή η οποία προκαλεί υπνηλία πριν τη μεταφορά σας στο χειρουργείο (προνάρκωση). Δεν πρέπει να φάτε ούτε να πιείτε τίποτα για τουλάχιστον 8 ώρες πριν την επέμβαση. Εάν συνυπάρχει πρόβλημα χρόνιου βήχα (κάπνισμα, αναπνευστικό πρόβλημα, αντιυπερτασική αγωγή), πρέπει να προηγηθεί προσπάθεια θεραπείας ή περιορισμού του. Επειδή ακριβώς η παχυσαρκία συνδέεται άμεσα με την παρουσία ομφαλοκήλης, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί σημαντικό προδιαθεσικό παράγοντα για αποτυχία της αποκατάστασης της κοιλιοκήλης και την εμφάνιση υποτροπής, στους παχύσαρκους θα πρέπει να προηγηθεί μια σοβαρή προσπάθεια για να χάσουμε βάρος. Οι άνδρες που πάσχουν από πρόβλημα στον προστάτη και αυξάνουν την ενδοκοιλιακή πίεση υπερβολικά για να ουρήσουν χρειάζεται να διευθετήσουν το πρόβλημα αυτό πριν την επιδιόρθωση της κήλης τους. Σε αντίθετη περίπτωση η ίδια τάση των κοιλιακών τοιχωμάτων θα αποδειχθεί επιζήμια μετά την ανάταξη. Είναι δύσκολη η επέμβαση; Η επέμβαση αποκατάσταση της μετεγχειρητικής κήλης είναι επέμβαση ρουτίνας και έχει απλουστευθεί αρκετά. Η εγχείρηση συνήθως διαρκεί 1 έως 3 ώρες, αυτό εξαρτάται από το μέγεθος της κήλης και από την τεχνική που χρησιμοποιούμε για την επιδιόρθωση της κήλης. Οι περισσότερες χειρουργικές αποκαταστάσεις των μετεγχειρητικών κηλών γίνονται υπό γενική αναισθησία. Σε σπάνιες και επιλεγμένες περιπτώσεις που αφορούν σε κήλες μικρών διαστάσεων ή ασθενείς στους οποίους η γενική αναισθησία αντενδείκνυται, η αποκατάσταση μπορεί να γίνει με τοπική ή περιοχική (επισκληρίδιο) αναισθησία σε συνδυασμό με φαρμακευτική αγωγή που φέρνει τον ασθενή σε λήθαργο (μέθη). Η επιλογή αυτή θα πρέπει να συζητηθεί με τον ασθενή προκαταβολικά. Υπάρχουν πολλές χειρουργικές τεχνικές; Υπάρχει ποικιλία τεχνικών χειρουργικής αποκατάστασης μιας μετεγχειρητικής κοιλιοκήλης, οι οποίες διακρίνονται βασικά σε δύο κατηγορίες Στη σύγκλειση του χάσματος της κήλης με συμπλησιασμό των τοιχωμάτων με τη βοήθεια ισχυρών ραμμάτων (τεχνικές με τάση), και Στη σύγκλειση του χάσματος της κήλης με την παρεμβολή ισχυρού συνθετικού υλικού (πλέγματος)(τεχνικές χωρίς τάση). Η τελική επιλογή εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως η ποιότητα των κοιλιακών τοιχωμάτων, το μέγεθος της κήλης, η προτίμηση του χειρουργού κ.α. Μπορεί να γίνει λαπαροσκοπικά; Η Μετεγχειρητική κοιλιοκήλη μπορεί να αποκατασταθεί και λαπαροσκοπικά διαμέσου 3-4 μικρών τομών από τις οποίες ο χειρουργός εισάγει εργαλεία (trocars). Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται είναι το λαπαροσκόπιο, το οποίο είναι μια τηλεσκοπική κάμερα που προσφέρει καθαρή και μεγεθυμένη εικόνα των εσωτερικών οργάνων, και οι ειδικά σχεδιασμένες λαβίδες εργασίας. Ο χειρουργός χειρίζεται τα εργαλεία παρακολουθώντας την οθόνη. Όπως και στην ανοικτή τεχνική ανατάσσεται ο σάκος της κήλης στην κοιλιά και στη συνέχεια και εδώ τοποθετείται πλέγμα για τη σύγκλειση του χάσματος, το οποίο καθηλώνεται με ειδικά κλιπς. Στην περίπτωση αυτή η επέμβαση γίνεται αντίθετα από την ανοικτή μέθοδο, δηλαδή από μέσα προς τα έξω. Η επέμβαση όμως γίνεται με γενική αναισθησία διότι η κοιλιά πρέπει να φουσκώσει με άεριο για να δημιουργεί ο κατάλληλος χώρος εργασίας. Σε κάποιες περιπτώσεις, μια χειρουργική επέμβαση μπορεί να ξεκινήσει λαπαροσκοπικά και στη συνέχεια να μετατραπεί σε «ανοικτή». Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής μεθόδου; Η λαπαροσκοπική αποκατάσταση της κήλης παρουσιάζει τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής χειρουργικής: Λιγότερο πόνο για τον ασθενή μετά την χειρουργική επέμβαση. Γρηγορότερη αποκατάστασης. Αμεση επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες . Μικρότερο κίνδυνο περιεγχειρητικής λοιμώξεις. Επιτρέπεται ο έλεγχος ολόκληρης της κοιλίας. Ενδείκνυται για όλους τους ασθενείς η λαπαροσκόπηση; Δεν είναι όλοι οι ασθενείς υποψήφιοι για λαπαροσκοπική αποκατάσταση μετεγχειρητικής κήλης. Αν και δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αντενδείξεις καλό είναι να το συζητήσετε με το γιατρό σας γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι καλύτερα να επιλεγεί η ανοικτή προσέγγιση. Τι ακολουθεί μετά την επέμβαση; Συνήθως οι ασθενείς είναι ικανοί να επιστρέψουν στο σπίτι τους μέσα σε 2 έως 3 ημέρες. Θα ενημερωθείτε για τα φάρμακα που πρέπει να λαμβάνετε στο σπίτι, τις επισκέψεις στον ιατρό μετά την επέμβαση για παρακολούθηση και την αφαίρεση των ραμμάτων. Υπάρχουν επιπλοκές; Όπως σε όλες τις επεμβάσεις, υπάρχει πάντα η πιθανότητα επιπλοκών. Οι πιο συχνές είναι η αιμορραγία, η φλεγμονή-διαπύηση του τραύματος, η συλλογή υγρού κάτω από την τομή και το ήπιο οίδημα της περιοχής, η κάκωση κάποιου ενδοκοιλιακού σπλάχνου, οι επιπλοκές από το αναπνευστικό, η θρόμβωση κα. Εκείνο το οποίο όμως πρέπει να γνωρίζουν οι υποψήφιοι ασθενείς είναι ότι η αποκατάσταση μιας μετεγχειρητικής κήλης ακολουθείται από μεγάλο ποσοστό υποτροπής μετεγχειρητικά, το οποίο ιδιαίτερα σε κήλες με χάσμα μεγαλύτερο από 7εκ μπορεί να φτάσει το 30-54% Συχνές Ερωτήσεις (FAQ) Γιατί οι μετεγχειρητικές κήλες υποτροπιάζουν συχνά; Επειδή οι ιστοί γύρω από μια
Βουβωνοκήλη
Βουβωνοκήλη Η πιο συχνή χειρουργική πάθηση, την οποία όλοι γνωρίζουν, είναι η κήλη. Με τον όρο κήλη εννοείται η προβολή ενός ενδοκοιλιακού σπλάχνου ή συνήθως τμήματος του διαμέσου ενός παθολογικού ή φυσιολογικού στομίου. Από τι προκαλείται η κήλη; Διάφοροι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για τη δημιουργία των κηλών. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται η συγγενή προδιάθεση, οι διαταραχές στη σύνθεση του κολλαγόνου, και η αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης, όπως στην παχυσαρκία, το χρόνιο και έντονο βήχα, τη δυσκοιλιότητα, την υπερτροφία του προστάτη, τις πολλές και δύσκολες εγκυμοσύνες, τον ασκίτη και τέλος την βαριά σωματική άσκηση ή εργασία. Τι είναι η βουβωνοκήλη; Οι βουβωνοκήλες είναι οι κήλες που αναπτύσσονται στη βουβωνική περιοχή και αποτελούν το 75-85% του συνόλου των κηλών. Η πιθανότητα ανάπτυξης βουβωνοκήλης ενός άνδρα κατά τη διάρκεια της ζωής του είναι 27%, ενώ μίας γυναίκας περίπου 3%.Οι βουβωνοκήλες διακρίνονται σε ευθείες και σε λοξές αναλόγως της πορείας και της θέσης του σάκου σε σχέση με τα ανατομικά στοιχεία της περιοχής. Διακρίνονται επίσης, όπως όλες οι κήλες, σε απλές ή ανατασσόμενες όταν το περιεχόμενο μπορεί να επιστρέψει στην κοιλιά, σε μη ανατασσόμενες οι οποίες προβάλουν μόνιμα, σε αποφραγμένες όταν περιέχουν έντερο που έχει αποφραχθεί, και τέλος σε περιεσφιγμένες δηλαδή είναι μη ανατασσόμενες κήλες στις οποίες αιμάτωση του περιεχόμενου οργάνου έχει επηρεαστεί. Πως καταλαβαίνουμε την βουβωνοκήλη; Τα συμπτώματα με τα οποία εμφανίζεται η βουβωνοκήλη και τα οποία οδηγούν συνήθως τον άρρωστο στο γιατρό είναι η εμφάνιση διόγκωσης στην περιοχή (η οποία μπορεί να είναι μόνιμη ή διαλείπουσα) και το άλγος. Στα αρχικά στάδια της κήλης τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια και το άλγος να εμφανίζεται μόνο όταν αυξάνεται η ενδοκοιλιακή πίεση, όπως κατά την άρση βάρους ή τη δυσκοιλιότητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις το αρχικό σύμπτωμα είναι ένας ξαφνικός πόνος κατά τη διάρκεια έντονης σωματικής προσπάθειας. Μπορεί η Βουβωνοκήλη να αντιμετωπισθεί χωρίς επέμβαση; Όλοι γνωρίζουν ότι εφόσον υπάρχει κήλη απαιτείται χειρουργική αποκατάσταση και τα όποια συντηρητικά μέσα όπως οι κηλεπίδεσμοι είναι παρηγορητικά και δεν προσφέρουν τίποτα. Για ποιο λόγο όμως απαιτείται χειρουργική αποκατάσταση και μάλιστα το συντομότερο δυνατό; Γιατί χρειάζεται χειρουργική επέμβαση για τη Βουβωνοκήλη; Η εξήγηση είναι απλή. Επειδή υπάρχει ο κίνδυνος περίσφιξης, δηλαδή να περιστραφεί το όργανο που περιέχεται στην κήλη και να νεκρωθεί, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα, με πιο γνωστό τη νέκρωση του εντέρου και την περιτονίτιδα. Αυτές είναι επικίνδυνες καταστάσεις που απαιτούν άμεση χειρουργική παρέμβαση και συνοδεύονται από πολλές και σοβαρές επιπλοκές και μεγάλη νοσηρότητα. Η αμέλεια ή η υποεκτίμηση αυτών των καταστάσεων μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα, ενώ αντίθετα η ευαισθητοποίηση σε συνδυασμό με την έγκαιρη και σωστή αντιμετώπιση βοηθούν σίγουρα στη άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος. Ποια μέθοδος είναι η καλύτερη; Πολυάριθμες μέθοδοι και τεχνικές έχουν αναπτυχθεί και εφαρμόζονται επιτυχώς για την αντιμετώπιση της Βουβωνοκήλης , οι οποίες παρουσιάζουν και πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Μία τεχνική πρέπει να είναι αποτελεσματική, δηλαδή να δίνει λύση στο πρόβλημα, να είναι γρήγορη, φτηνή, και να επιφέρει την ελάχιστη δυνατή ταλαιπωρία στον ασθενή. Για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται η κατάλληλη χειρουργική και αναισθησιολογική προσέγγιση. Χρειάζεται να μπει πλέγμα; ‘Οσον αφορά τη χειρουργική προσέγγιση της θέματος συμφωνούν όλοι ότι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, η αποτελεσματικότερη διόρθωση μίας βουβωνοκήλης στηρίζεται στη σωστή τοποθέτηση ενός συνθετικού εμβαλώματος (πλέγματος). Τι είναι και τι κάνει το πλέγμα; Πρόκειται για συνθετικό υλικό, το οποίο είτε καθηλώνεται με λίγα ράμματα είτε απλά τοποθετείται και σταθεροποιείται στη σωστή θέση. Με τον τρόπο αυτό αφενός μεν επιτυγχάνεται η αποτελεσματική αποκατάσταση της κήλης, αφετέρου δε, μειώνεται η ταλαιπωρία του ασθενούς. Οι ιδιότητες που κάνουν μία συνθετική πρώτη ύλη κατάλληλη για προσθετική χρήση είναι οι ακόλουθες: Να μην αλλοιώνεται από τα υγρά των ιστών, να είναι χημικά αδρανής, να μην προκαλεί φλεγμονή η αντίδραση ξένου σώματος, να μην προκαλεί αλλεργία η υπερευαισθησία, να έχει μηχανική αντοχή, να είναι αποστειρώσιμη, και τέλος να είναι σε μορφή πλέγματος, η οποία είναι καλύτερα ανεκτή σε μολυσμένο περιβάλλον και τελικά ενσωματώνεται στο κοιλιακό τοίχωμα λόγω της ανάπτυξης συνδετικού ιστού στα διάκενα. Πιο συγκεκριμένα, με το πλέγμα καλύπτεται το έλλειμμα και ισχυροποιείται η περιοχή της κήλης, ενώ μειώνεται και σχεδόν εξαλείφεται ο κίνδυνος υποτροπής. Μπορεί να γίνει χωρίς αναισθησία; Η τομή για την αποκατάσταση της κήλης είναι μικρή, δεν καταλείπει σημαντική ουλή και η επέμβαση μπορεί να γίνει είτε με γενική αναισθησία, είτε με ραχιαία είτε με τοπική. Πιστεύουμε ότι η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης με τοποθέτηση πλέγματος υπό τοπική αναισθησία είναι η καλύτερη μέθοδος, επειδή είναι εύκολη, ασφαλής, φτηνή, ο ασθενής επιστρέφει την ίδια ημέρα στο σπίτι του, έχει καλά αποτελέσματα, ενώ αποφεύγεται και η διαδικασία της γενικής αναισθησίας. Μεγάλη σημασία στη μέθοδο αυτή η οποία προτιμάται από μεγάλα κέντρα του εξωτερικού, έχει η καλή γνώση της ανατομίας και η σωστή διενέργεια τοπικής αναισθησίας. Για μεγαλύτερες και πιο παραμελημένες κήλες η επέμβαση μπορεί να γίνει με ραχιαία αναισθησία. Με τον τρόπο αυτό ο ασθενής χειρουργείται χωρίς μεγάλο κόπο και κόστος και επιστρέφει το βράδυ σπίτι του έχοντας αντιμετωπίσει εύκολα και αποτελεσματικά ένα συχνό πρόβλημα, που μπορεί όμως να τον οδηγήσει σε περιπέτειες. Μπορεί να γίνει λαπαροσκοπικά; Η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης μπορεί να γίνει και λαπαροσκοπικά διαμέσου 3 μικρών τομών από τις οποίες ο χειρουργός εισάγει εργαλεία (trocars). Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται είναι το λαπαροσκόπιο, το οποίο είναι μια τηλεσκοπική κάμερα που προσφέρει καθαρή και μεγενθυμένη εικόνα των εσωτερικών οργάνων, και οι ειδικά σχεδιασμένες λαβίδες εργασίας. Ο χειρουργός χειρίζεται τα εργαλεία παρακολουθώντας την οθόνη. Οπως και στην ανοικτή τεχνική ανατάσσεται ο σάκος της κήλης στην κοιλιά και στη συνέχεια και εδώ τοποθετείται πλέγμα, το οποίο καθηλώνεται με ειδικά κλιπς. Στην περίπτωση αυτή η επέμβαση γίνεται αντίθετα από την ανοικτή μέθοδο, δηλαδή από μέσα προς τα έξω. Η επέμβαση όμως γίνεται με γενική αναισθησία διότι η κοιλιά πρέπει να φουσκώσει με άεριο για να δημιουργεί ο κατάλληλος χώρος εργασίας. Σε κάποιες περιπτώσεις, μια χειρουργική επέμβαση μπορεί να ξεκινήσει λαπαροσκοπικά και στη συνέχεια να μετατραπεί σε «ανοικτή». Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής μεθόδου; Η λαπαροσκοπική αποκατάσταση της κήλης παρουσιάζει τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής χειρουργικής. Λιγότερο πόνο για τον ασθενή μετά την χειρουργική επέμβαση. Γρηγορότερη αποκατάσταση. Αμεση επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες . Μικρότερο κίνδυνο περιεγχειρητικής λοιμώξης. Επιτρέπεται ο έλεγχος ολόκληρης της κοιλίας. Ενδείκνυται για όλους τους ασθενείς η λαπαροσκόπηση; Δεν είναι όλοι οι ασθενείς υποψήφιοι για λαπαροσκοπική αποκατάσταση βουβωνοκήλης. Αν
Περιεδρικό Συρίγγιο – Tί είναι;
Τι είναι το περιεδρικό συρίγγιο και πως δημιουργείται; Η περιοχή γύρω από τον πρωκτό την έσω επιφάνεια παρουσιάζει πτυχώσεις, όπως ακριβώς και το δέρμα στην έξω επιφάνεια του πρωκτού. Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι δυνατό ένα μικρό κομμάτι κοπράνων να σφηνώσει σε μία από τις εσωτερικές πτυχές, προκαλώντας την ανάπτυξη μίας λοίμωξης. Αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε απόστημα, βαθιά σε σχέση με την επιφάνεια. Το απόστημα στον πρωκτό μπορεί να ανοίξει σιγά-σιγά δρόμο προς την εξωτερική επιφάνεια του δέρματος του πρωκτού, μόνο του, σε μία προσπάθεια να αυτοπαροχετευτεί και αυτοπεριοριστεί. Στη συνέχεια, το απόστημα κατευθύνεται προς την επιφάνεια, και παροχετεύεται. Με τη διαδικασία δημιουργείται τώρα μία σήραγγα (επικοινωνία) μεταξύ της εσωτερικής και της εξωτερικής επιφάνειας. Η σήραγγα η οποία συνδέεται με την εσωτερική επιφάνεια συνήθως εξέρχεται πολύ κοντά στον πρωκτό, και καλείται Περιεδρικό Συρίγγιο. Πως διακρίνονται τα συρίγγια (ταξινόμηση); Τα περιεδρικά συρίγγια διακρίνονται σε: (α) Απλά ή σύμπλοκα. Αν έχουν δηλαδή έναν μόνο συριγγώδη πόρο ή περισσότερους, και (β) Χαμηλά ή υψηλά. Ανάλογα με την θέση, την πορεία και τη σχέση με τον έσω και έξω σφιγκτήρα Μια λεπτομερής κατάταξή τους είναι: (α). Επιφανειακό ή υποδόριο συρίγγιο (β). Ενδοσφιγκτηριακό συρίγγιο (γ). Διασφιγκτηριακό συρίγγιο (δ). Υπερσφιγκτηριακό συρίγγιο (ε). Εξωσφιγκτηριακό συρίγγιο Τα ενδοσφιγκτηριακά είναι τα πιο συχνά και αφορούν το 70% περίπου των ασθενών, ενώ τα εξωσφιγκτηριακά τα πιο σπάνια. Η προαναφερόμενη ταξινόμηση χρησιμοποιείται από τους χειρουργούς για την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής προσέγγισης και χειρουργικής τεχνικής. Μπορεί το Περιεδρικό Συρίγγιο να εμφανιστεί στον καθένα; Συρίγγια μπορεί να αναπτυχθούν σε όλους μας. Οι περισσότεροι όμως ασθενείς αναφέρουν ιστορικό παλαιότερου αποστήματος, το οποίο παροχετεύτηκε είτε αυτόματα είτε χειρουργικά. Υπάρχει ιστορικό υποτροπιάζοντος αποστήματος ή παροχέτευσης από ένα άνοιγμα ακριβώς δίπλα στον πρωκτό ή σε μικρή απόσταση από αυτόν. Πως μπορούμε να καταλάβουμε ότι υπάρχει Περιεδρικό Συρίγγιο; Συνήθως ανευρίσκεται ένα ελαφρώς ερυθρό άνοιγμα στα πλάγια του πρωκτού από το οποίο βγαίνει φλεγμονώδες υγρό. Σε ορισμένες περιπτώσεις καθώς ο πόρος (αυλός) του συριγγίου φέρεται από μέσα προς τα έξω μπορεί να γίνει αντιληπτός κάτω από το δέρμα. Σε κάποιες άλλες όμως περιπτώσεις το εξωτερικό άνοιγμα (στόμιο του συριγγίου) ανευρίσκεται χωρίς κάποια άλλη ένδειξη σχετικά με το εσωτερικό στόμιο και την πορεία του συριγγίου. Με ποιον τρόπο γίνεται η διάγνωση; Οι τρόποι για να τεθεί η διάγνωση διαφέρουν από ασθενή σε ασθενή ακόμη και εάν υπάρχει υποψία της νόσου. Ο ασθενής εξετάζεται κλινικά, και εφόσον η διάγνωση δεν είναι ασφαλής τότε απαιτείται η διενέργεια κάποιων άλλων εξετάσεων. Στις απαραίτητες εξετάσεις για τη διερεύνηση της ύπαρξης συριγγίου περιλαμβάνονται οι: Συριγγογραφία: Στην εξέταση αυτή σκιαγραφικό υγρό χορηγείται από το έξω στόμιο του συριγγίου και με τον τρόπο αυτό απεικονίζεται ο αυλός του. Ετσι φαίνει η πορεία του. Η συριγγοραφία μπορεί να γίνει με απλή δηλαδή να γίνει με απλό ακτινολογικό μηχάνημα ή μπορεί να γίνει με αξονική ή μαγνητικό τομογράφο. Πρωκτοσκόπηση: Διενεργείται με ένα κοντό, κοίλο όργανο το οποίο ονομάζεται πρωκτοσκόπιο, και έχει πάχος και μήκος περίπου όσο και το δάκτυλο σας. Το πρωκτοσκόπιο λιπαίνεται και εισάγεται με ήπιες κινήσεις στον πρωκτικό σωλήνα ο οποίος και εξετάζεται λεπτομερώς, προκειμένου να διαπιστωθεί η ύπαρξη πιθανού εσωτερικού ανοίγματος (στομίου). Υπερηχογράφημα: Χρήσιμο στη διάγνωση του περιεδρικού αποστήματος στις περιπτώσεις που δε μπορούμε να κατανοήσουμε ακριβώς την πορεία του είναι το διορθικό υπερηχογράφημα. Μαγνητική Τομογραφία: Μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την διάγνωση του συριγγίου, την εντόπιση πιθανών έσω στομίων καθώς επίσης και τη σχέση του συριγγίου με τους σφιγκτήρες μύες. Επίσης είναι δυνατός ο έλεγχος ολόκληρης της περιοχής και ο αποκλεισμός πιθανών άλλων νόσων ή καταστάσεων που μπορεί να σχετίζονται με το συρίγγιο και τροποποιούν τη θεραπεία. Ποια είναι η θεραπεία για το Περιεδρικό Συρίγγιο; Η καλύτερη θεραπεία για το περιπρωκτικό συρίγγιο είναι η αφαίρεσή του. Υπάρχουν όμως αρκετές δυσκολίες στην χειρουργική αντιμετώπισή του γιατί ένα συρίγγιο μπορεί να διέρχεται μέσα από πολλούς ιστούς προτού φτάσει τελικά στην εξωτερική επιφάνεια. Κάποιοι από αυτούς τους ιστούς μπορεί να είναι οι σφιγκτήρες μύες του πρωκτού, οι οποίοι πρέπει να προστατευθούν. Για αυτόν το λόγο έχουν αναπτυχθεί διάφορες επεμβάσεις κάθε μία από τις οποίες ενδείκνυται σε συγκεκριμένη περίπτωση. Σε όλες αυτές τις επεμβάσεις, το κύριο μέλημα είναι η προστασία των σφιγκτήρων μυών από πιθανή κάκωση ή τραυματισμό. Για να προστατευθούν αυτοί οι πολύ σημαντικοί μύες μπορεί να χρειαστεί να πραγματοποιηθεί η επέμβαση σε δύο στάδια με διαφορά λίγων εβδομάδων. Η επέμβαση συνήθως διενεργείται με γενική ή με περιοχική αναισθησία (ραχιαία ή επισκληρίδιο). Το είδος της αναισθησίας μπορείτε να το συζητήσετε και να το συναποφασίσετε με τον ιατρό σας προεγχειρητικά. Τι επεμβάσεις γινόντουσαν; Στις περισσότερες περιπτώσεις το συρίγγιο αφαιρείται και ο ιστός αφήνεται να επουλωθεί μόνος του. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως το εσωτερικό τμήμα του συριγγίου μπορεί να εντοπίζεται αρκετά ψηλά στο ορθό. Στην περίπτωση αυτή η επέμβαση πρέπει να γίνει σε δύο στάδια. Στις παλαιότερες κλασσικές τεχνικές χρησιμοποιούσαν ένα ράμμα σέτον, το οποίο μετεγχειρητικά έσφιγγε κάθε τόσο ο χειρουργός, ώστε να κοπεί τελικά το συρίγγιο. Σε άλλες περιπτώσεις γίνονται προσπάθεια να φαιρεθεί ολόκληρος ο αυλός του συριγγίου (συριγγεκτομή). Τα καλύτερα αποτελέσματα φαίνεται ότι τα έιχε η συριγγεκτομή με χρησιμοποίηση κρημνού για την κάλυψη του έσω στομίου. Είναι επίπονες και τι αποτέλεσμα έχουν; Η επέμβαση συνήθως διαρκεί περίπου μία έως δύο ώρες, αλλά η μετεγχειρητική ταλαιπωρία συχνά ήταν σημαντική γιατί το συρίγγιο παρουσιάζει την τάση να υποτροπιάζει. Κάποια χρόνια πριν δοκιμάστηκαν συνθετικά υλικά, σκληρυντικοί παράγοντες, βιολογικές κόλλες και ραδιοσυχνότητες για την αντιμετώπιση των συριγγίων αλλά τα όψιμα αποτελέσματα δεν επιβεβαιώσαν την αρχική αισιοδοξία των μεθόδων, και το ποσοστό υποτροπών ήταν υψηλό. Πρωτοποριακή θεραπεία των συριγγίων με laser χωρίς τομή. Η εξέλιξη της τεχνολογία στον τομέα των ακτινών laser οδήγησε στην ανάπτυξη νέων ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών για τη θεραπεία των περιεδρικών συριγγίων. Με τη χρήση μίας ειδικής ίνας laser η οποία έχει τη δυνατότητα να επιτρέπει την κυκλοτερή ομοιόμορφη κατανομή της ενέργειας επιτυγχάνεται με φωτοθερμική διαδικασία και χωρίς αφαίρεση (κόψιμο) ιστού η σύγκλιση των τοιχωμάτων του συριγγίου χωρίς να προκληθεί καμία βλάβη στους σφιγκτήρες μύες. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατή η ελάχιστα επεμβατική, ανώδυνη και αναίμακτη αντιμετώπιση των περιεδρικών συρριγίων. Για την τεχνική χρησιμοποιείται ένα πλέον εξελιγμένο τελευταίας γενιάς χειρουργικό laser 980nm ή 1470nm σε συνδυασμό με τις ειδικές ίνες εκπομπής της ενέργειας, που
Ραγάδα δακτυλίου (πρωκτού)
Τι είναι η ραγάδα δακτυλίου – πρωκτού; Η ραγάδα δακτυλίου (πρωκτού) αποτελεί μία σρωγμή (σκίσιμο) στο βλεννογόνο του πρωκτού, στο άνοιγμα μέσω του οποίου οι κενώσεις του εντέρου εξέρχονται. Αυτή η ρωγμή πιο συχνά προκαλείται από μία μεγάλη, σκληρή κένωση καθώς αυτή διέρχεται από τον πρωκτικό δακτύλιο. Υπάρχουν και άλλα αίτια ραγάδας του πρωκτού, αλλά μάλλον δεν έχουν σχέση με την περίπτωσή σας. Πως εμφανίζεται η ραγάδα δακτυλίου – πρωκτού; Στην αρχή, υπάρχει συνήθως ήπιο καύσος και πόνος στον πρωκτό κατά τη διάρκεια των κενώσεων. Με τις επανηλειμένες ρήξεις, ο πόνος κατά τη διάρκεια και λίγο μετά την κένωση μπορεί να είναι πολύ έντονος. Μερικοί τον περιγράφουν σαν «έντονο κάψιμο». Μπορεί να υπάρχει ζωηρό κόκκινο αίμα στο χαρτί της τουαλέτας, να επαλείφει τα κόπρανα ή να λερώνει τη λεκάνη της τουαλέτας. Τα άτομα με ραγάδα πρωκτού συχνά φοβούνται τον πόνο ο οποίος ακολουθεί μία κένωση του εντέρου και έτσι τείνουν να συγκρατούνται και να προσπαθούν να αποφύγουν την κένωση. Αυτό οδηγεί στη δημιουργία σκληρών κοπράνων, τα οποία καθώς τελικά διέρχονται τραυματίζουν εκ νέου τη ραγάδα. Κάθε ασθενής με τα προαναφερθέντα σημεία και συμπτώματα πρέπει να ελέγχεται για τυχόν ραγάδα στον πρωκτό. Πως γίνεται η διάγνωση της ραγάδας; Συνήθως η διάγνωση τίθεται εύκολα με τη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού και τη διενέργεια μίας προσεκτικής κλινικής εξέτασης της περιοχής. Συχνά με την προσεκτική διάνοιξη των γλουτών θα αποκαλυφθεί το κατώτερο τμήμα της ραγάδας. Η ραγάδα συνήθως εντοπίζεται στο οπίσθιο τοίχωμα του πρωκτού. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συνυπάρχει ουλώδης ιστός ή ιστικά ράκη στο κατώτερο άκρο της ραγάδας. Ένα γαντοφορεμένο δάκτυλο εισάγεται με ήπιες κινήσεις στον πρωκτό, αφού πρώτα τοποθετηθεί στην άκρη του μικρή ποσότητα λιπαντικής ουσίας. Η εξέταση αυτή μπορεί να αναπαράγει τον πόνο όταν το δάκτυλο ακουμπήσει στην ραγάδα. Πρωκτοσκόπηση: Διενεργείται με ένα κοντό, κοίλο όργανο το οποίο ονομάζεται πρωκτοσκόπιο, και έχει πάχος και μήκος περίπου όσο και το δάκτυλο. Το πρωκτοσκόπιο λιπαίνεται και εισάγεται με ήπιες κινήσεις στον πρωκτικό σωλήνα, ο οποίος και εξετάζεται λεπτομερώς. Ποια η θεραπεία της ραγάδας; Περίπου το ένα τρίτο των ραγάδων του πρωκτού, αυτές συνήθως είναι η οξείες ραγάδες, μπορούν να ιαθούν με τα παρακάτω συντηρητικά μέτρα: Δίαιτα πλούσια σε φυτικές ίνες και αρκετά υγρά ώστε τα κόπρανα να είναι μαλακά. Ηπακτικό: (παράδειγμα: παραφινέλαιο) ή ένα ήπιο καθαρτικό (παράδειγμα: γάλα μαγνησίας), εφόσον κριθεί απαραίτητο. Καθιστά μπάνια: Αυτά περιλαμβάνουν το κάθισμα σε μπανιέρα γεμάτη με ζεστό (όχι καυτό) νερό που να καλύπτει την περιοχή του πρωκτού για τουλάχιστο 15 λεπτά την ημέρα και εφόσον είναι δυνατό, και μετά από κάθε κένωση. Botox: Αρκετοί προτείνουν τη θεραπεία με Botox. Αυτό αποσκοεπί στην προσωρινή μείωση της τάσης των σφιγκτήρων μυών. Η μείωση της τάσης ευνοεί την επούλωση της ραγάδας η οποία αναστέλλεται από τον αυξημένο τόνο. Φαραμακευτική αγωγή: Συνήθως περιλαμβάνει μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και φλεβοκινητικά. Εάν η ραγάδα δακτυλίου δεν υποχωρήσει, οπότε μιλάμε για χρόνια ραγάδα, με τις παραπάνω θεραπείες μετά από ένα περίπου μήνα, τότε απαιτείται χειρουργική θεραπεία. Τι χρειάζεται για την επέμβαση; Θα διενεργηθούν εξετάσεις αίματος και ούρων και ηλεκτροκαρδιογράφημα με καρδιολογική εξέταση. Μη φάτε και μη πιείτε τίποτε για τουλάχιστο 8 ώρες πριν από την επέμβαση Κάνετε ντους ή μπάνιο, σύμφωνα με τις συνήθειές σας το πρωινό της επέμβασης. Πριν τη μεταφορά σας στο χειρουργείο μπορεί να σας χορηγηθούν φάρμακα τα οποία προκαλούν υπνηλία (προνάρκωση). Είναι δύσκολη η επέμβαση; Η επέμβαση είναι απλή και συνήθως και πραγματοποιείται με τοπική αναισθησία, δηλαδή χορηγώντας με μία λεπτή βελόνα τοπικό αναισθητικό στην περιοχή ώστε να μουδιάσει. Επιπρόσθετα, μπορεί να χορηγηθούν κάποια φάρμακα που προκαλούν υπνηλία (μέθη). Σε ορισμένες περιπτώσεις η επέμβαση μπορεί να διενεργηθεί υπό γενική αναισθησία. Η επέμβαση συνήθως διαρκεί 30 λεπτά ή και λιγότερο και συνίσταται στην αφαίρεση της ουλής η οποία μπορεί να συνδυαστεί με έσω πλάγια σφιγκηροτομή, ώστε να μειωθεί η πιθανότητα υποτροπής. Τι ακολουθεί μετά την επέμβαση; Μετά το πέρας της επέμβασης θα μεταφερθείτε στο θάλαμο ανάνηψης όπου θα σας παρακολουθούν. Οταν σταθεροποιηθεί η αρτηριακή πίεση, οι σφύξεις και η αναπνοή σας και επανέλθετε σε πλήρη εγρήγορση, θα μπορέσετε να επιστρέψετε στο σπίτι σας την ίδια κιόλας ημέρα, με τη συνοδεία ενός υπεύθυνου ενήλικα. Θα ενημερωθείτε για τα θέματα που αφορούν τη φαρμακευτική σας αγωγή και τις επισκέψεις στον ιατρό μετά την επέμβαση. Τι θα χρειαστεί να προσέχω μετά την επέμβαση; Μπορείτε άμεσα να επιστρέψετε στις συνήθεις δραστηριότητες σας. Λαμβάνετε τα παυσίπονα σύμφωνα με τις οδηγίες του ιατρού σας. Συνεχίστε τα καθιστικά λουτρά εάν σας ανακουφίζουν. Αποφύγετε τη δυσκοιλιότητα. Για το λόγο αυτό: Περιλάβετε αρκετές φυτικές ίνες και υγρά στην δίαιτα σας. Μπορεί να χρειαστείτε ένα ήπιο ηπακτικό (παράδειγμα: γάλα μαγνησίας). Μπορείτε να επιστρέψετε στην εργασία σας άμεσα.